Wodociągi Podolí

Neoklasycystyczny wodociąg jest historycznie cennym budynkiem i nadal stanowi zapasowe źródło wody pitnej dla Pragi.

Wodociągi Podolí to wciąż działający obiekt wodociągowy, który można zobaczyć na prawym brzegu Wełtawy w Pradze-Podolí. Oryginalny budynek wodociągów został zbudowany w stylu neoklasycystycznym w latach dwudziestych XX wieku według projektu Antonína Engela. Jest to nie tylko cenny architektonicznie budynek, ale także unikalna pod względem technicznym konstrukcja.

Stare wodociągi miejskie, takie jak Stare Wodociągi Vinohrady czy Stare Wodociągi Praskie, zostały zastąpione w 1913 r. nowymi wodociągami z Káraný. Ale nawet to nie wystarczyło po utworzeniu większego obszaru Pragi w 1922 roku, więc postanowiono zbudować nowy wodociąg o dużej pojemności w Podolí. Obejmował on duży zbiornik na sąsiedniej Wyspie Veslařskiej, maszynownię z pompami i budynek biurowy. Nowoczesne wodociągi były w stanie oczyścić i uzdatnić 35-40 000 m3 wody dziennie. Woda pobierana z rzeki Wełtawy najpierw przechodziła przez filtry zgrubne, była napowietrzana, a następnie poddawana filtracji dokładnej i dezynfekcji za pomocą chlorowania.

Na początku lat trzydziestych przed pierwotną stacją filtrów dobudowano kolejną jednostkę technologiczną do chemicznego uzdatniania wody, a w latach czterdziestych zainstalowano nowe filtry pospieszne. W latach 1956-1965 dobudowano kolejną część wodociągów zgodnie z pierwotnymi planami, dzięki czemu zachowano jednolity architektonicznie charakter kompleksu. W nowszym budynku od 1997 roku mieści się Muzeum Gospodarki Wodnej w Pradze.

Do 2003 r. woda z Wodociągów Podolskich mieszała się z wodą z dwóch głównych źródeł i zaopatrywała głównie Josefov i Stare Miasto. Od 2003 r. wodociągi Podolí są wykorzystywane wyłącznie jako zapasowe źródło wody i pomocnicza stacja uzdatniania wody dla Pragi w przypadku awarii stacji uzdatniania Želivka i Káraný. Wydajność wodociągu wynosi 500 litrów na sekundę, a w razie potrzeby można ją zwiększyć do 2200 litrów na sekundę.